Is de klank goed?
Ik vind dit spannend.
Dus... Ik ben Nicole.
En ik woon sinds 12 jaar in België. Met mijn echtgenoot Rudolf.
Dag, schat. - Waar was je?
Heb je een goedkope cameraploeg in huis gehaald?
Hij is een regisseur en ik ben een actrice.
Dat is Daniel en Pablo.
Dit is mijn echtgenoot, Rudolf.
Ik doe een klein... nevenproject.
Ik kom van Eugene, Oregon.
In het noordwesten van de Verenigde Staten.
Oregon is conservatief maar Eugene is een stad vol hippies.
Ik vond het dus relax om daar op te groeien.
Ik deed geen universiteit.
Ik besloot na mijn hoger secundair meteen naar Los Angeles te gaan.
Recht naar Hollywood.
Zij gaan me helpen jou te overtuigen. - Waar wil je mij van overtuigen?
Ik wil bewijzen dat ik die rol in je film waard ben.
Daar heb ik Rudolf leren kennen. In Los Angeles. Hollywood.
Ik heb mijn vrouw leren kennen op een “poolparty”. Ze was fantastisch.
Het was een belangrijk moment in mijn leven.
Een moment van ware liefde. En ik voelde meteen affectie.
Ik wil bewijzen dat ik een goeie actrice ben.
En dat ik die rol in je film waard ben.
Maar je bent een goeie actrice.
Daar hebben we het al over gehad.
Maar wat vraag ik je nu al 12 jaar? - Ja, ik weet het.
Spreek je nederlands of frans? - Nee, maar ik probeer.
Ja, je komt niet veel verder dan “Voulez-vous coucher avec moi”?
Nee, ik kan al veel meer.
Wij dromen al jaren om iets groots samen te maken.
Dan krijgt hij eindelijk het geld bij elkaar voor zijn lange speelfilm.
En... dan wil hij niet met mij werken.
Als je het onderwerp van de daklozen wil verfilmen,
wat heeft taal daar dan mee te maken?
Er leven mensen op straat die geen nederlands, frans of engels spreken.
Ze spreken roemeens spreken, of pools, of russisch.
Dit is een europese film.
En we hebben een europese actrice nodig met het juiste accent.
En bovendien ben je nu te oud, veel te oud voor de rol.
Films maken bekent een generaal zijn.
Een leger verzamelen en de oorlog winnen.
Ik heb ooit Samuel Fuller ontmoet, bij zijn sterfbed.
Hij legde zijn hand op mijn knie en hij zei:
Rudolf, het hangt allemaal af van je geschut.
Het heeft niks te maken met lief zijn.
Ik kan het niet geloven dat mijn man dit tegen me durft te zeggen.
De man die van mij zou moeten houden.
Ik zeg dit alleen maar omdat ik de vrijheid moet hebben
om artistieke keuzes te kunnen maken
die niet gebaseerd zijn op mijn emoties voor jou.
Het spijt me, schat.
Dus, ik ga het doen. Ik ga op straat leven, jullie komen met mij mee.
En dan maken we iets dat ik aan Rudolf kan tonen.
En zo kan hij zien dat ik absoluut geschikt ben voor de rol in zijn film.
Ik hou van je schat. Het is een artistieke, professionele kwestie.
Je bent mooi. - En ik ben niet te oud.
Wel... - Ik zie er jonger uit dan ik ben.
Da’s waar.
Dit is een repetitie met onze muziekgroep: The Push-Ups.
Nicole, je wilt helemaal niet de straat op gaan. Dat is dom.
Maar ik moet het doen. Ik moet.
Waarom? Het vriest. Ga je soms in een kartonnen doos wonen? Het is winter.
Ik verzin wel iets.
Ze is zo leuk, Nicole. Ze is grappig.
Ze brengt mij altijd aan het lachen. Ze is fantastisch.
En ze is zo’n goeie vriendin. Ze is er altijd. En ze is zo getalenteerd.
Ze kan zingen en dansen.
Het is gek, ik snap niet waarom Rudolf haar niet genomen heeft.
Wat ga je met deze twee jongens doen? Ga je ze door de stad sleuren?
Ze komen uit Zuid-Amerika. Ze zullen de winter niet doorstaan.
Zij zeiden dat ze het voor mij wilden doen.
Deze mooie jongen hier. Die overleeft het Belgische weer niet.
Nicole, je moet bij ons blijven. We hebben zoveel te doen.
Er komen heel wat optredens aan, heel wat data.
En als jij er niet bent dan zitten wij in de problemen.
Ze hoeft niet eens voor ons te blijven.
Het is erger voor haar en Rudolf.
Ik dacht dat ze kinderen wilden maken. Als dat geen reden is.
We hebben vijf optredens in december.
Je laat ons echt in de steek als je er niet bent. Denk er over na.
Ja, oké, oké. Jullie hebben gelijk.
Mijn naam is Fabienne.
Ik leef al twee jaar op straat en in het Brusselse Zuid station.
Wat denk je van deze Miss Dakloos verkiezing?
Wel, het heeft ons al veel geholpen. En we zouden ook anderen willen helpen.
Want wij zijn niet de enigen die daar buiten op straat leven, begrijp je?
Hallo, mijn naam is Julie.
Mijn naam is Elodie. En mijn naam is Barbara.
Hallo, mijn naam is Astrid Annickaert.
Ik heb theater gestudeerd in Montpellier in het zuiden van Frankrijk.
Rudolf is met de casting voor zijn film begonnen.
En natuurlijk vroeg hij mij niet eens.
Excuseer, ik ben een beetje nerveus.
Mevrouw, alstublieft. Ik heb niks te eten.
Dus ik denk dat The Push-Ups een beetje teleurgesteld zullen zijn.
Zij moeten een oplossing zoeken want ik ga niet op tournee met hen.
Ik blijf hier en ik ga door met mijn project.
Mevrouw, geef me wat geld om te eten.
Goed, niet slecht. Maar probeer het iets realistischer te maken.
Het is een beetje té. - Fragieler?
Ja en meer vanuit de buik. Maar voor de rest is het prima.
Mevrouw alstublieft, ik heb niks te eten.
Mijn kind is ziek. Alstublieft mevrouw geef me wat geld.
Ik heb een kostuum nodig. Ik ga winkelen met mijn beste vriendin, Valerie.
Het moet te groot zijn, vuil, smerig.
Ik heb Nicole leren kennen via Rudolf. En ik ken haar zo’n twaalf jaar.
Doe niet zo gek. Ik vind dit niet leuk.
Toen ik Nicole voor het eerst ontmoette vond ik dat ze zo’n open geest had. Zo gek.
Je moet dit wassen. - Ja, grondig.
Tegen ziektes. - Ziektes. Welke ziektes?
Ik vind dit smerig.
Valerie, mijn beste vriendin, is ook producer.
Maar neen.
Dat komt mij goed uit want ze heeft veel connecties in de filmwereld.
Dat is een grap, niet?
Ze belt me soms om voor haar te werken. Fantastisch.
Nee, ik heb twee maanden op dat budget gewerkt.
Dit!
Oh nee.
Dit kan mijn ding zijn waar ik op zit.
Nee.
Ik ken Rudolf van school. Ik heb al zijn studentenfilms geproduceerd.
En ik ben nog steeds zijn producer, natuurlijk.
En we zijn heel goeie vrienden.
Pardon, mevrouw. Zou u mij kunnen helpen?
Ik zoek kleren van een dakloze.
Je zoekt kleren voor een dakloze?! Is dat wat je wil?
Je bent echt idioot. Wil je soms de mijne kopen?
100 euro. Je kan ze krijgen voor 100 euro.
Je kan mijn broek krijgen. Ik zal er zelfs in schijten.
Gaat het niet goed in je hoofd? Ga ergens anders. Dit is mijn plek.
Ga weg!
Trut.
Te chique, niet?
En wat denk je?
Ik heb een dubbele broek. Kapotte kousen. Slechte schoenen.
Een anorak tegen de regen. Grootmoeders jas.
Alles op de markt gevonden. Het koste me niks.
In mijn tas: een slaapzak . In een tas van Lidl, een klassieker.
En wat het helemaal perfect maakt: het is kerstmis.
Ik denk niet dat die echt was.
Want zijn honden zijn echte rashonden en in perfecte staat. Goed gekamd.
En ik denk dat hij bang van me was.
Omdat hij dacht dat ik een echte dakloze was.
Hij wou niet eens met mij praten.
Ik denk dat hij het in zijn broek heeft gedaan.
Ik wil naar Antartica gaan. Naar het nulpunt.
Ik heb alle middelen. Ik kan daar naartoe gaan. Ik ga.
Ik vind het nulpunt. Die plek.
Nu draai ik tegen de wereld.
Ja. Valerie. Hoe gaat het met je?
Ja? Nu meteen?
Nee. Het klinkt goed, maar ik kan niet.
Nee, ik ben met mijn project bezig, weet je wel.
Nee, het is goed.
Ja, ik zag een man met kaka in zijn broek en hij praatte tegen een geest.
Nee, het was niet schrikwekkend. Het was grappig.
Ben je “hobofobic”?
Oké, maak je maar geen zorgen.
Vrolijk kerstmis voor jou.
Ik bel je wanneer ik klaar ben.
Jij ook, liefje.
Valerie, uitgerekend nu belt ze me voor werk. Veel geld.
Maar het is oké. Want als Rudolf dit ziet krijg ik de rol.
Ik maak me geen zorgen.
Maar dit. Jullie moeten dit nemen, ik hoor dit niet te hebben.
Ik ben dakloos. Ik hoor geen telefoon te hebben.
En neem dit ook maar. Mijn portefeuille.
Nu is het voor echt. Geen identiteit.
Zo mooi, zo feestelijk.
Ik kom hier elk jaar met Rudolf. Om te schaatsen.
Twaalf jaar aan één stuk komen we hier schaatsen.
Maar dit jaar niet. Ik doe mijn research.
Mag ik hier liggen.
Ik ga hier liggen.
Dit is mijn plek.
Ik beloof je dat ik je niet lastig zal vallen. Maar ik ga hier liggen, oké?
Ik hoop dat alles goed gaat met haar.
Ik heb haar proberen te bellen maar ik wil haar werkproces niet verstoren.
Ik heb dit boek voor haar gekocht: hoe creëer je een groot personage?
Je hoeft de straat niet op te gaan. Er zijn boeken, goede scholen.
Maar zij is zo koppig.
Het is daar buiten een harde wereld. Ik hoop dat ze het redt.
Oké, ik heb een bankje gevonden. En ik ga hier blijven, de hele nacht.
En wat er ook moge gebeuren het komt goed.
Goeiedag, ik ben Chantal.
Ik besloot dakloos te worden
omdat mijn man mij sloeg met een hamer.
Wat vind je van deze Miss Dakloos verkiezing?
Die geeft me in ieder geval de kans op een beter leven.
Het was surreëel om deze ochtend hier op dit bankje wakker te worden.
Al die mensen die zich naar hun werk haasten.
Ik voel me al een beetje onthecht van dat alles.
Ik voel me al een beetje een buitenstaander.
Interessant.
Zo koud. Ik moet wel gek zijn om dit midden in de winter te willen doen.
Op 15 december leef ik drie jaar op straat.
In de lente of de zomer
zie ik nooit veel camera’s of nieuws.
Maar wanneer het heel koud is, in de winter,
dan zijn ze daar.
Het is moeilijk om dicht bij hen te komen.
Ik begrijp het, want als je zo leeft wil je liever geen hechte banden.
Ik verstop mezelf achter make-up.
Anders zouden de mensen meteen zien dat ik veel problemen heb.
Daarom verberg ik me achter make-up.
Ik ga eens proberen te bedelen.
Ik heb al een bekertje gevonden.
En er kan geen betere plek zijn dan bij een bank.
Het lijkt op vissen.
Ik snap het niet. Niemand wil iets geven en het is kerstmis.
Misschien zie ik er te netjes uit. Ik moet stoppen me te wassen.
En dit is perfect. Ik vond hier net een tas met vuile grond.
Dit komt van pas.
De vingernagels. Ook belangrijk!
Is dit beter?
Dus, de moeder:
Voor de laatste keer Cindy,
je mag blijven als je de klacht tegen je stiefvader laat vallen.
De dochter:
Moeder, je moet me geloven. Hij heeft mij aangeraakt.
De moeder:
Je liegt. Ik wil je nooit meer zien.
De dochter: Moeder, alsjeblieft.
De moeder:
Verlaat mijn huis. Vuile hoer!
En dan wordt de deur dichtgegooid voor de neus van de huilende dochter.
Excellent! Goed. Dat gaat werken. Heel goed.
Maar dit volstaat toch niet? Dit moeten we verder ontwikkelen.
Ik heb dat nu al twintig keer moeten herschrijven.
Ik weet het. En je deed het heel goed.
Maar je beseft toch dat we ver van het originele idee zijn?
Hoezo? Dit is toch het originele idee?
Nee, het originele idee ging over armoede.
Over de vicieuze cirkel waarin een vrouw terecht komt.
Bovendien ging het om een veertigjarige vrouw.
Die op straat terecht komt en met wie het steeds slechter gaat.
Ja, maar we hebben haar enkel wat jonger gemaakt.
Maar nu starten we meteen de film met een echt drama.
Misschien is het standpunt wat anders maar niet het thema.
Ik vind dit veel interessanter.
Misschien is het interessanter maar ik vind dat het onderwerp...
Ik vind in ieder geval dat we met Nicole moeten praten.
Waarom zouden we met Nicole moeten praten?
Omdat het tenslotte haar idee was.
We zaten in een restaurant, een diner, en Nicole zegt:
Ik zou graag een dakloze willen spelen.
Is dat een idee? Ik weet het niet. Dan heb ik heel veel ideeën.
Ideeën zijn gratis, het is maar wat je ermee doet.
Dus, u wil het verhaal helemaal veranderen.
Je wil het hebben over een zeventienjarig meisje?
Die misbruikt werd?
Ik weet het niet.
Ik moet hier meer opzoekingswerk voor doen.
Nee, we hebben genoeg opzoekingswerk gedaan.
Opzoekingswerk is voor wetenschappers.
Opzoekingswerk is voor mensen die geen ideeën hebben.
Kent u iemand die ooit stierf van...
Van de kou.
Iemand die stierf van de kou?
Ja, ja.
Ik ken zeker twee personen.
Ze leefden al meer dan dertig jaar op straat.
De vier seizoenen.
En ze wilden nooit binnen slapen. Nooit.
Ze sliepen bij deuren of in een hal maar nooit in een kamer.
Zoals wij zeggen: “urban camping”
Die uitdrukking ken ik niet.
Je drinkt niet?
Dan moet je ook niet optrekken met mensen die drinken.
Dat zijn geen vrienden.
Ik moet je waarschuwen. Als je in slaap valt, beroven ze je.
Ze stelen je schoenen, je pet, je mantel.
En jij wordt dan wakker omdat je het koud hebt. Maar alles is weg.
En om vier uur ‘s morgens. Met blote voeten.
Waar kan je je verwarmen?
Ga zeker nooit met hen naar huis.
Zelfde reden. Ze zullen alles stelen. Zelfs wanneer je niet veel hebt.
Kan de camera iets naar achter, alstublieft.
Stoort het u?
Ja, ze komen te dicht, ja.
Ik kan niet nog een slapeloze nacht op de straat doorbrengen.
Ik ken een plek. Ik hoorde er iemand spreken: ‘t Evenwicht.
Ik ga daar eens kijken.
Denk je dat het hier is?
Dit is een project om van de wereld een betere plek te maken.
En ik probeer hier in de eerste plaats ook drie mensen te helpen
die van straat komen en hier een kamer hebben.
En ten tweede is het hier ook een soort kunstgallerie.
Ongelooflijk. Wat heb ik geluk!
Als je dit vergelijkt met gisteren.
Sorry.
Hallo. Kom binnen.
Camera, hallo.
Wat is er met je voet gebeurd?
Oh, niks, ik heb me gewoon gekwetst.
Kan je me tonen waar ik kan slapen?
Ben jij dakloos?
Ja.
Ik vind niet dat jij er als een dakloze vrouw uitziet.
Oké, ik ben niet écht dakloos. Het is eigenlijk een project waar ik aan werk.
Maar ik moet dakloos worden.
Vandaar die camera?
Kan je me helpen?
Kan je ons helpen?
Interessant. En langs de andere kant...
Dakloos worden. Ik vind het wel iets hebben.
Kan je dat? - Ja, ik kan je wel helpen.
Maar het houdt veel drinken in, misschien zelfs wat geweld.
Kan je dat aan? - Ik wil er helemaal voor gaan.
Eerste les. Bedelen.
We zullen het haar eens vragen. Wat hebben we nodig?
Een plastieken beker en een droevig gezicht.
Nee, vergeet dat droevig gezicht. Niks zo pathetisch als een droevige dakloze.
We moeten de mensen plezieren. En hoe doen we dat?
Het meeste geld verdien ik met dit bordje: “Waarom liegen?! Ik wil bier.”
Koud bier, liefst.
En wat doe je dan met het geld?
Ik drink het op. Het is geen leugen.
Oké, eerlijkheid telt. Ik ga een bordje maken.
Hier is mijn bordje: geen geluk, geef een "buck".
Wat wil dat zeggen “buck”?
“Buck” is een dollar.
Dat is veel te amerikaans. Euros. Je moet euros verzamelen.
Ja, maar dan rijmt het niet meer: geen geluk, geef een euro. Dat is slecht.
Oké, hier komt mijn nieuw bordje:
"ik wed dat je me niet kan raken met een cent."
Wat bedoel je daarmee?
Dat wil zeggen dat ze een cent naar me moeten gooien. Ik ga hier staan.
Ze moeten het naar jou gooien?! - Vanuit hun auto.
Maar dat is toch veel te gevaarlijk?!
En als ze proberen te lezen, crashen ze! Nee, nee!
Maar dat vind ik wel goed. Die fout.
Mensen zullen medelijden met je hebben.
Voor een dakloze met dyslexie.
Dit bordje gaat werken: scheld me uit voor één euro.
Dat is perfect. Dat gaat werken.
Maar ben je zeker?
Slet! - Ah, good zo! Meer!
Je stinkt naar stront.
Dank u. - Neen, dank u.
Stomme geit.
Jij bent smerig.
Dank u. - Graag gedaan.
Slet, teef, vuil wijf, hoerenjong.
Jij platgeneukte slet.
Vuile hoer.
Die laatste was er wat teveel aan. Het was echt vernederend.
Want die kerel meende het.
Als ik dat heel de tijd moet pikken, kan ik me maar beter schrap zetten.
Wat ga je vanavond doen? - Vanavond?
Ja.
Ik mag nog een avond in ‘t Evenwicht blijven.
Maar het is kerstmis vanavond. - En dan?
Ik ben uitgenodigd bij enkele rijke mensen. Idioten.
Heb jij iets te doen?
Ik denk dat we wel iets zullen organiseren in ‘t Evenwicht?
En ik hoop met mijn man te kunnen spreken.
Je hebt een man?
Ja.
Dit is Rudolf. Mijn man. Hij is regisseur.
Waarom ga je niet naar huis?
Ik kan nu niet naar huis. Ik zit helemaal middenin mijn project.
Ik kan toch niet zomaar stoppen omdat het kerstmis is.
En hij gaat bellen. Ik weet zeker dat hij gaat bellen. Hij gaat bellen.
Volgende les: overmatig drankgebruik.
Hier. Drink. Dat is belangrijk.
Ik weet dat het hersencellen doodt in je hoofd.
Maar ik weet, ik lees veel,
dat drank alleen de traagste en zwakste hersencellen doodt.
Dat is niet zo slecht.
Want zo worden onze hersenen krachtiger en meer efficiënt.
Dus drinken is goed.
Drinken is goed.
Meer, meer, meer.
Jullie hebben mijn telefoon?
Heeft hij proberen te bellen?
Wat een leuk kerstfeest.
Iedereen kijkt er naar uit om mijn film te maken.
De cameraman is hier. De kostuumontwerpster.
Mijn producer, Valerie.
Ik heb er al aan gedacht om Nicole te bellen.
Maar ik ken haar. Ze zal de telefoon niet oppakken.
En ik wil echt haar project niet verstoren.
Ik had Nicole kunnen uitnodigen als dakloze.
Want dat doen sommige mensen.
Een dakloze uitnodigen voor Kerstmis.
Een dag later schoppen ze die terug de straat op.
Dat gaat tegen mijn principes.
Ik heb niet met mijn familie gepraat.
Ik hoop dat ze niet denken dat ik dood ben.
Jingle bells, Jingle Bells, Jingle all the way.
Oh het is zo leuk om dakloos te zijn voor vijf dagen.
Ik zal mezelf voorstellen. Mijn naam is Isabella.
Ik ben 43 jaar oud en ik leef sinds een paar maanden op straat.
Er is veel geweld.
En vooral voor een vrouw is het geen makkelijk leven.
Dus is het heel normaal dat er mensen zijn die beginnen te drinken.
Omdat ze onder onmogelijke omstandigheden moeten leven.
En voor vrouwen is het hardst.
Wie is die man daar?
Niks dan problemen.
Echt? - Ja.
Maar hij redde mij onlangs nog op straat een paar nachten geleden.
Radko, uit Joegoslavië, ofzo. Pas maar op voor je geld.
Hij zou er drug mee kopen.
Ze zijn daar aan het filmen. Kom.
We maken ons klaar voor opname.
Nicole!
Herinner je je nog. Ik heb je er nog voor gebeld.
Dat is die reclamefilm? - Ja.
Stilte alstublieft.
Hallo, mijn naam is Aline Duportail.
Ik ben 19 jaar oud. Ik woon in Schaarbeek, Brussel.
Je weet toch dat de casting afgerond is? Dat weet je toch?
De casting voor de film? Rudolfs film?
Zo snel?
Ja. Ik dacht dat je dit wist.
Nee, dat wist ik niet. En heeft hij iemand voor de hoofdrol?
Ja.
Ik moet een twintigtal, dertigtal castings gedaan hebben.
Soms heel deprimerend.
Maar soms heb je zo’n moment,
dan komt er zo’n vrouw binnen en dan weet je het meteen.
Dat is ze. Dat is mijn meisje.
Kan me niks schelen. Niks.
Kan me niks schelen.
Negentien jaar? Negentien?
Ze heeft een heel gamma emoties. Het zit diep in haar.
Ik moet het er alleen maar uit halen.
Traag er uithalen.
Negentien?! Die weet toch helemaal niks.
Tja, ik weet het. Ik heb het hem ook gezegd.
Geen levenservaring.
Ik heb het hem gezegd. Maar hij heeft zo zijn idee.
Mijn film gaat over een jonge, kwetsbare actrice in een ruig en vuil milieu.
Het harde, koude straatleven.
Als je een oudere actrice in zo’n vuil milieu zet, waar is dan het contrast?
Dat is alleen maar weerzinwekkend.
Ik ga er toch mee doorzetten. - Waarom?
Ik wil hem bewijzen dat ik die rol waard ben. Ik stop niet.
Ik heb er genoeg van! - Bek dicht!
Niet slecht. Prima.
Wij zetten door. Want ik geef niks meer om Rudolf,
zijn film en zijn negentienjarige actrice.
Wij hebben onze film.
Ik voel dat we iets goeds hebben.
Volgende les:
urineren op de openbare weg.
Soms doe ik het in mijn broek.
Echt? Dat is vies.
Ik weet het. Maar het houdt me warm.
Eventjes.
Dat is het leven.
Je zou het ook eens moeten proberen.
Nee, ik ga niet in mijn broek pissen.
Nee, tussen twee auto’s.
Doe maar.
Draai je om!
Vrouwen.
Het werkt.
Kijk uit.
Ze heeft in haar broek gepist.
Oké, nu is het officieel.
Ik heb op mezelf gepist.
Ik heb dit huis gekraakt met twee andere mensen.
Ze willen me eruit zetten maar ik heb me verzet.
Ik heb mijn voet in cement gezet. Nu ben ik een deel van de fundering.
De politie vindt dit eigenlijk een mooi...
Symbool.
Ja. Ze kunnen me onmogelijk verplaatsen.
Kan ik hier nog slapen?
Nee, dat kan nu niet meer. Sorry. Ik moet hier blijven.
Niemand anders kan hier blijven slapen.
Dat is Radko.
We kunnen hem daar toch niet zo achterlaten?
Hij beweegt.
Nee. Hij moet naar de dokter.
Nee, nee, geen dokter.
Geen dokter? Wat bedoel je?
Nee, alsjeblieft.
Oké, dan gaan we nu.
Wat? Ik ga nergens heen. Ik laat hem zo niet achter.
Laat het toch zo.
Nee, ik laat hem zo niet achter.
Ik ga.
Ik niet.
Weet je dat de stad een standbeeld gaat oprichten.
Voor de daklozen die doodgevroren zijn.
Grappig niet.
In plaats van hen een huis te geven of eten.
Weet je wat we tegen dat standbeeld gaan doen?
We gaan er tegen pissen.
Het einde mag wat grappiger.
Hoezo?
Het einde moet grappiger.
Dat is belangrijk. Nu is het té negatief.
Ja, maar eh...
Ik denk dat het een beetje...
Ik ben toch een beetje bang voor het cliche.
Cliche?! Wat bedoel je?
Weet jij dat drie kwart van de wereld onder de armoedegrens leeft?
Eén op zeven leeft in armoede in onze maatschappij.
Ja, maar ik wil niet dat drie kwart van het publiek de zaal verlaat.
Ik heb een belangrijk besluit genomen. Het moet een feelgood film worden.
Ik denk niet dat mensen naar de cinema gaan om zich slecht te voelen.
Ze willen lachen. Het onderwerp is al zo zwaar.
Ik denk dat ik er een komedie van maak.
Je mag een onderwerp niet zo lichtvoetig behandelen.
Hoe bedoel je?
Je moet het publiek duidelijk maken dat armoede een structureel probleem is
binnen de kapitalistische samenleving.
Het is geen individueel probleem van iemand die geen werk vindt.
Of omdat hij de huur van zijn huis niet kan betalen.
Armoede is geen structureel probleem.
Het is een probleem van de individuele mens.
Ze zijn niet in staat hun leven in de hand te houden.
Het is niet eens een belediging.
Het is gewoon een feit dat ze niet intelligent genoeg zijn.
Dat is de hoofdreden van armoede.
Dat kan ik echt niet aanvaarden, Rudolf.
Ik weet genoeg over het onderwerp.
Ik geloof in het project maar het mag geen verkeerde richting uit gaan.
Heb vertrouwen in mij. Vertrouw me.
Maak het lichter. Je mag zwaar beginnen.
Maar het einde moet grappiger.
Wat denk jij hier allemaal van?
Niet veel.
Ik heb wel een rolletje voor Nicole.
Ze brengt mij aan het lachen. Ze is grappig. Ze is een goeie komiek.
Dat maakt het wat lichter. Dat is het plan.
Goeiemorgen. - Goeiemorgen.
Hoe gaat het? - Prima.
En je voet? - Doet nog steeds pijn.
Ben je alleen?
Ja, hij is weg.
Heb je seks met hem gehad?
Nee, het was aangenaam. Op een bepaalde manier.
Ik heb een verrassing voor je.
Fantastisch.
Ja, je kan je spullen erin zetten.
Ja, ik neem ze meteen.
Zal ik je helpen. - Nee, komt in orde.
Oké, nu zijn we er.
Ja, oké, dat ziet er beter uit.
Ja, ziet dit er geloofwaardig uit?
Ja, vind ik wel. Ben je klaar voor de volgende les?
Wat was dat?
Schreeuwen naar objecten zonder welbepaalde reden.
Hier schreeuwde ik tegen een caravan.
Volgende les: eten vinden.
Een stuk brood.
Vuilbak duiken.
Ze doet het goed.
Eten zoeken.
Kom op.
Kijk hier eens.
Nu is het jouw beurt om iets uit de vuilbak te eten.
Nee, dat is zo smerig.
Je moet.
Maar iemand zou ons kunnen zien.
Niemand let op jou. Je bent dakloos.
Dit is dus het volgende stadium:
geen identiteit, geen waardigheid, geen schaamte.
Nicole. Ik heb je man gezien, denk ik.
Ja, op de schaatsbaan.
Dat is Valerie.
Rudolf!
Wat heeft dit te betekenen?
Wat bedoel je?
Wat heeft dit te betekenen?
Ik ben hier met Valerie. Ik schaats.
Je kuste haar.
Het was maar een kusje.
Hoe lang duurt dit al?!
We kennen elkaar al twintig jaar.
Je belt me niet eens met Kerstmis.
Het kan je niet eens schelen hoe het met me gaat.
Ga je weer een jaloerse scène maken. Is dat het?
We moeten eens met elkaar praten.
Nee, we gaan niet met elkaar praten.
Rot op jullie.
Je gedraagt je als een idioot.
Het is voorbij. Nu weet je het. Ik ben samen met haar.
Ik wil niks meer met jou te maken hebben.
Laat ons toch praten.
Ik heb niks meer te zeggen.
Je bent mijn beste vriendin.
Ja mooi is dat. Mijn man met mijn beste vriendin.
Ik zal je één ding zeggen: ik wil je niet meer in mijn huis zien. Begrepen?
Ik ben het beu.
Ik heb dat huis met jou gemaakt.
‘t Is allemaal weg.
Ze hebben alles afgepakt. Mijn schoenen. Mijn tassen. Alles.
Je zoekt een plaats om te slapen?
Ja. Indien mogelijk, ja.
Ik zal je even het systeem uitleggen.
Je huurt een huis samen met andere daklozen.
Laat ik het zo stellen: wanneer ik drie of vier daklozen vindt
dan probeer ik een huis te vinden dat te huur staat.
Daar vraag ik de eigenaar of hij akkoord gaat met een collectieve betaling.
Allen samen.
En als iedereen akkoord gaat.
Jij en twee of drie anderen nemen het huis, huren het.
Zo, hier ben je welkom.
Laat me jou voorstellen aan...
Rustig! Kom, Nicole.
Laat me jou Nicole voorstellen.
Een nieuw meisje dat hier komt wonen.
Michel. - Aangenaam.
Nicole, dit is een vlaamse. Ze spreekt geen frans.
Ze heet Ine. Dat is Nicole.
-Aangenaam.
Ze komt van Mathilde. Ze komt hier slapen, eten.
Stel dat we het huis huren voor 800 euro.
Gedeeld door vier maakt dat 200 elk.
Ik vind dat een goed systeem.
Op dit moment heb ik niks meer. Helemaal niks.
Hier heb je tenminste een dak boven je hoofd.
Je kan hier slapen.
Ik heb al iets voorbereid. Maar verwacht niet teveel.
Het is niet echt een bed. Maar ik heb mijn best gedaan. Met kartonnen dozen.
Je kan het eens proberen als je wil. Kijk.
Probeer eens.
Je moet uitzoeken of je hier wel goed in kan slapen.
Dit is beter dan de straat.
Beter dan niks, inderdaad. Probeer maar.
Ohja, dit is prima.
Rocky!
Ja, dat is een nieuw meisje.
Ik voel me al helemaal thuis.
Rond het huis hebben we:
een priester, een politieman, een straathoekwerker, een verpleegster.
En enkele vrijwilligers.
En deze hele groep houdt een oogje in het zeil.
En dat werkt altijd.
Iemand gaf me dit.
Kan je hier iets over zeggen?
Ik heb me ingeschreven voor de Miss Dakloos verkiezing.
En de Miss Dakloos verkiezing is een wedstrijd voor vrouwen
zonder vaste verblijfplaats, maar die graag een woning zouden willen vinden.
Finaliste Miss Dakloos.
Er was heel veel pers aanwezig.
Journalisten, cameramensen.
Ik werd daar wel een beetje nerveus van.
Maar nadien geraakte ik er wel aan gewend.
Hoe voel je je nu je geselecteerd bent?
Oh, ik ben geëmotioneerd maar ook heel blij.
Zou je graag willen deelnemen aan de Miss Dakloos verkiezing?
Jazeker.
Ik zou graag een manier willen vinden om... - om uit de miserie te geraken?
Om aandacht te krijgen.
Om te kunnen tonen.
Mijn frans.
Om te tonen aan mijn echtgenoot
dat ik het ook zonder hem kan.
Ik maak je maar meteen finaliste van de Miss Dakloos verkiezing 2010.
En dit is ons officiele lint.
Echt?! - Ja, dit is voor jou.
En ik wil ook de aandacht van de media.
De kranten, televisie.
Omdat ik een...
Doel, je hebt een doel?
Juist een doel, ja.
Het is nog niet duidelijk. - Maar je wilt iets verwezenlijken.
Ja, ik wil iets bewijzen.
Ja, we moeten aan mannen durven tonen dat we sterk zijn.
Ja, inderdaad.
En natuurlijk, zoals we bij de selectie deden, krijg je ook een kroontje.
Gefeliciteerd als finaliste Miss Dakloos 2010.
Kijk nu eens! Het is gelukt.
Nicole, ken je die man?
Ja, dat is Radko. Hij is een vriend van me.
Mag hij binnen komen?
Nee, ik wil niet dat hij hier binnen komt.
Ik ken hem niet. Het is de eerste keer dat ik hem zie.
Ik heb liever dat je beneden met hem gaat praten.
Ik hoop dat dat oké voor jou is. - Nee, nee, geen probleem.
Deze dagen moet je voorzichtig zijn.
Er zijn zelfs agenten... Of ze doen alsof ze agenten zijn en ze zijn het niet.
Dus het spijt me. - Geen erg. Ik begrijp het.
Dus ga maar met hem beneden praten.
Hij is een beetje ruw, niet.
Ik hoop dat het goed komt tussen hen.
Hij lacht al.
Jaja, het komt wel goed.
Ah, dat vind ik veel beter, zo.
Nicole, opstaan!
Je moet opstaan, Nicole.
Vandaag moeten we optreden met Laurent d’Ursel. Maak je klaar!
Heb je koffie?
Ja, mijn liefje. Hij staat al klaar.
Hou je van groen?
Doe maar wat jij wil.
Met groen hoop ik een leuke militair aan de haak te slaan.
De miss die wint, wint een huis en voor één jaar gratis huur.
Dat is fantastisch.
Het is de moeite waard om mee te doen.
Ik neem Wendy naar ons optreden.
Wendy is lief en kalm.
De andere die kan niet zo goed overweg met andere honden.
Klaar voor de grote show?
Ja, ze zal een ster worden.
Maar ik... Eigenlijk...
ik heb niets om te dragen.
Misschien heb je geluk. Kijk hier eens naar.
Ik zou liever een jurk willen.
Liever een jurk. Oké, dat is jouw keuze.
Dit zal je misschien leuk vinden?
Ja, dat is perfect.
Wel, we hebben dezelfde smaak én dezelfde maat.
Toen ik jonger was. Veel jonger.
Toen leefde ik op straat maar wilde dat niet.
Dus, wat ik deed...
Ik ging van deur tot deur.
Ik deed: ding dong.
Ze openden de deur
en ik keek hen aan met mijn grote ogen.
Alstublieft, adopteer mij.
Sommigen keken nogal verbaasd.
Ik bood aan om te poetsen, af te wassen, te koken. Ik poets goed.
Tien, twintig of dertig keer was het neen.
Maar soms was er toch een familie die mij in huis nam.
En dan bleef ik daar en begon te werken.
Poetsen en koken voor wat eten en een bed.
Maar omdat ik bang was dat ik een band zou krijgen met de mensen...
Heel bang. Vanwege wat er op de straat allemaal met me gebeurd was.
Dus ging ik steeds weer weg om een andere familie te vinden.
En dat deed ik keer op keer opnieuw.
Ik veranderde graag van familie. Zo heb ik een heleboel families.
En nu, dat kan ik je wel vertellen, is de hele wereld mijn familie.
Ik ben nerveus.
Nerveus? Waarom? Kom op!
Als je dit vergelijkt met het leven op de straat.
Je zou eens moeten weten wat ik allemaal heb gedaan.
Eén keer deed ik een wedstrijd...
Ik moest mijn hoofd onder een tapkraan houden.
Daar lag ik dan. En maar drinken.
En mijn vrienden begonnen te zingen.
Ik was stomdronken. De hele nacht.
Je hebt nog andere wedstrijden. Om het meeste geld bedelen.
Je hebt er ook die zich prostitueren.
Zo zijn er heel wat wedstrijden op de straat.
Dit stelt niks voor. Maak je dus geen zorgen.
Ja. Kijk! Ik ben geselecteerd voor de Miss Dakloos verkiezing.
Goeiedag. Mijn naam is Marie-Thérèse. Geboren in Schaarbeek.
Eerlijk... Het voelt een beetje raar.
Waarom?
Ik voel me als een oplichter.
Een oplichter?!
Ik heb me ingeschreven voor de Miss Dakloos verkiezing
om andere mensen te kunnen helpen.
En ook dieren van wie ik veel hou.
Ik heb deze mensen goed leren kennen.
Echt, ongelofelijke verhalen heb ik gehoord.
En wat ze doen vind ik echt geweldig.
Maar jij bent ook geweldig.
Ja, maar zij hebben dit meer nodig dan ik.
Ik heb ook iets beloofd aan mijn vriendin, Chantal, die daarnet is geweest.
Ik heb met de sociaal werker gepraat om te proberen haar zus terug te vinden.
Met gans mijn hart zal ik haar zoeken.
Ik moet een speech houden voor al die mensen.
Ik heb wel al op een podium gestaan, voor camera’s.
Maar dit is iets totaal anders.
Oké, rustig maar. Ik geef je nog één les:
Ieder voor zichzelf. Net zoals op de straat.
Goeiedag.
Mijn naam is Nicole.
Ik ben Amerikaanse. Dus ik zou graag in het Engels willen praten.
Enkele weken geleden had ik alles dat ik wou.
Een man, een carrière, een huis.
Wanneer ik daklozen op straat zag, dacht ik:
zoek werk, regel je leven, doe iets!
Maar nu weet ik hoe snel het kan gaan.
Met één klap vond ik mezelf op straat.
Nicole, mocht je winnen, wat zou je dan doen?
Als ik win dan zou ik de prijs delen met de andere meisjes.
En die me nauw aan het hart liggen.
Zij is een fenomeen.
Kijk eens!
Dit is Calimero! Stop met filmen!
Eén, twee, drie.
Voor de meeste van de vrouwen was dit een première.
Hé, ik zie er oud uit.
Maar je bent een oude caramel, liefje.
Is het toegestaan om armoede en miserie zo ten toon te spreiden?
Het is geen miserie dat hier gepresenteerd wordt! Het zijn vrouwen.
En voor de eerste keer kan je niet wegkijken zoals je zou doen in de straat.
Maar nu moet je naar hen luisteren. Met het nodige respect.
Goeiedag, mijn naam is Chantal.
Ik verkoos om dakloos te worden
omdat mijn man mij sloeg met een hamer.
Ik begrijp de media niet.
Jullie richten jullie camera op halfnaakte actrices en modellen
en noemen dat schoonheid.
Vooruit, Nicole!
Maar als het onderwerp dakloze vrouwen is
dan is het plots voyeuristisch of schandalig?
Waarom mag ik mezelf niet aan de wereld tonen met trots
en mijn verhaal vertellen?
Komaan, jullie zijn zelf schandalig.
Ik zag haar op tv. Wonderbaarlijk.
Ze heeft mij overtuigd. Ze heeft het hele land overtuigd.
Geef dit maar aan haar.
En zeg dat ze terugkomt.
Wat is dit?
Ha, mooi. Een koffer met wat spullen van me.
Dit is Rudolfs manier om mij te zeggen dat hij me terug wil?
Als ik een kans had om opnieuw te beginnen met mijn echtgenoot,
dan zou ik het doen.
Als het geen man is die gewelddadig is of je slaat,
zou ik het nog een kans geven. Ik zou het nog één keer proberen.
Als hij denkt dat ik zo makkelijk zijn excuses aanvaardt, dan is hij gek.
Drie keer kwam hij terug. Altijd met mooie beloftes.
Hij zat zelfs een keer op zijn knieën.
En dan zei hij: Mijn liefje, je zal wel zien, ik zal veranderen.
Ik zei: Oh ja, veranderen?
Luister, het is nu al de derde keer. Ik wil je niet meer. Laat me met rust.
Vergeet niet dat je me ooit trapte in de staartbeen.
En dat ik er nog steeds een litteken van heb.
Ik had nooit geluk in mijn leven. Het is net als de loterij.
Als je geboren bent in de ellende, blijf je in de ellende.
Als je geboren bent in het geluk, blijf je in het geluk.
Ik heb in dit hele proces vrienden gemaakt, die beter zijn dan mijn oude.
Ze zullen zeker niet met mijn echtgenoot gaan lopen.
Hij maakt een film. En ik had daar graag in willen meespelen.
Je wil in zijn film meespelen?
Maar hij zei: nee!
Omdat hij vindt dat je te oud bent.
Wel, zeg hem: in een oude kookpot maakt men de beste soep.
Want als hij een jong meisje neemt, gaat hij nog in de problemen komen.
Oké, ik ga het nog één keer proberen met Rudolf.
We zien wel wat er gebeurd.
Maar ik ga hier niet zomaar vertrekken.
Ik heb nog één verrassing voor de meisjes.
Tja, Nicole, ik had haar weken niet gezien.
En dan belde ze ons plots voor een optreden voor de daklozen.
Gratis natuurlijk.
Rustig, mijnheer. U bent in goede handen.
Rustig, mijnheer. Rustig.
Ik heb Nicole al een half jaar niet meer gezien.
Ik ben naar de film van haar man gaan kijken.
Maar zij speelde er niet in mee.
Ik ben tijdens de opnamen van de film gestopt met werken.
Op een dag ben ik gewoon van de set gelopen. En ik ben nooit teruggekeerd.
‘t Is gek voor een producer. Maar ik heb dat echt gedaan.
Mijn première. Klaar! 12 lastige jaren.
Maar nu is hij klaar! Ik ben trots.
Het publiek heeft gelachen, het publiek was tevreden.
Proficiat. Goed gedaan.
Tijdens het concert, flirtte Nicole de hele tijd met een gemene dakloze.
En na het concert... begon ze die man te kussen.
Ik snapte het niet. Ze was veranderd.
Ze was niet meer dezelfde Nicole.
En nu hebben we haar al een half jaar niet meer gezien.
Ik weet niet wat er gebeurd is.
En de winnaar is: Thérèse Van Belle.
Het is jammer dat Nicole niet naar de finale kwam
Om de winnares van de Miss Dakloos verkiezing te ontmoeten.
Ik vond haar zo lief, zo cool.
Ik heb een tuin gemaakt.
Ik hoopte nog een paar mensen van de straat van vroeger terug te zien.
Zoals Nicole. Maar ik zie haar niet meer.
Wanneer iemand haar ziet moeten ze haar maar zeggen dat ze hier kan slapen.
Ik heb een gastenkamer.
Nicole, is nu al een tijdje weg. En ik begrijp haar.
Alles loslaten en verdwijnen.
Ik hoop dat ik haar op een dag nog zal ontmoeten want de wereld is klein.
Ik zou zo blij zijn mocht ik haar terugzien.
Dus als ze dit hoort of ziet: kom snel terug!